آقای دکتر عبدالکریم سروش در مبحث حداقلي و حداكثري كردن دين، در كتاب بسط تجربه ي نبوي، نويسنده در انتهاي مقاله به وظايف يك روشنفكر ديني مي پردازد و ضمن دسته بندي كردن انواع روشنفكران ديني، دغدغه ي آن دسته از روشنفكران را كه از بيرون دين نگاه مي كنند، چنين بيان مي كند:
"او در فكر احياء و اصلاح دين است و به شكاف و گسست ميان سنت و مدرنيته حساس است و توانائي و خلوص فكر ديني و تعبد و تعقل در زمين و آسمان را با هم مي خواهد و دين را در جغرافياي معرفت جديد و عصري مطرح مي كند و البته نگران حفظ سلامت انديشه و عمل ديني هم هست." صفحه 61
ايشان در ادامه، يكي ديگر از وظايف روشنفكران ديني را پذيرفتن دين حداقلي و مبارزه با دين حداكثري مي داند و تأكيد مي ورزد "كه بايد با خداي حداكثري نيز مبارزه كرد و حضور خدا در محدوده ي دين را نيز بايد حداقلي دانست. " و سپس براي روشن شدن منظور خود از خداي اكثري چنين بيان مي كند: "خداوندي كه به هيچ وجه به موازين اخلاقي، منطقي، عقلي و فلسفي ملتزم نبوده و آزادي مطلق دارد. "و مي افزايد "بنابر اين دردمندان و روشنفكراني كه درد دين دارند و مي خواهند پيام لطيف الهي، محفوظ و محترم بماند، وظيفه شان در درجه ي اول نشان دادن حوزه و محدوده ي دين است، تا كساني به نام دين، دين فروشي نكنند و به نام دين، دين ويراني، به بار نياورند. خدمتي به دين نيست اگر بگوئيم، همه ي دنياي شما را آباد مي كنيم و سراپاي حكومت و سياست و اقتصاد را از دل آن بيرون مي آوريم." صفحه 61